Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Cruise Stress

Posted on October 27, 2017 at 9:05 PM

We zijn weer thuis. Terug van een heerlijke cruise. Maar zo’n tripje zorgt bij mij toch vaak voor de nodige stress, terwijl ik weet dat dat niet nodig is, maar toch….


Voordeel deze keer was dat we niet hoefden te vliegen. Om ergens te komen ontkom je niet altijd aan een vliegreis, maar als ik er onderuit kan komen zal ik dat zeker niet nalaten. En deze keer kwam ik er mooi onderuit omdat we in Amsterdam aan boord gingen. Vooraf een taxi geregeld die ons vieren met ieder een flinke koffer naar Amsterdam zou brengen. Gelijk geregeld dat we een week later weer zouden worden opgehaald. Met het taxibedrijf had ik afgesproken dat ze ons een week later om 10.00u zouden ophalen. Bij eventuele wijzigingen zou ik ze bellen.

Op de dag van vertrek kriebelde het al een beetje. “Wat als de taxi niet komt opdagen? Waar haal ik dan zo snel een ander taxi busje vandaan?” Maar dat bleek voor niets, want de taxi kwam keurig zoals afgesproken voor rijden.

In Amsterdam lag de MSC Preziosa al op ons te wachten. En op alle andere gasten die deze dag aan hun cruise begonnen. Volgens de dames achter de incheck balie waren het er deze week maar 300. De incheck ging daardoor snel en we konden gelijk aan boord. Heerlijk om weer terug te zijn op dit mooie schip.

Onze hut viel een beetje tegen, deze was kleiner dan we tot nog toe hadden. Er stond geen bank en geen tafel in. Ook het balkon was een slag kleiner. O.K., je zit niet de hele cruise in je hut, maar we konden nu onze spullen alleen maar op de grond kwijt. Ach, het zij zo.


Verrassing


Toen we onze koffer stonden uit te pakken werd er op de deur geklopt. Ik deed open en er stond een vriendelijke man die me met een brede glimlach in gebrekkig Engels een fles champagne en in chocolade gedoopte aardbeien wilde overhandigen. Daar ging mijn verrassing! Dit had ik besteld voor de zondag, de dag dat we 30 jaar getrouwd waren! Ik de man uitleggen dat hij zondag terug moest komen in de hoop dat Peter er niets van meegekregen had. Toen de man wilde weten hoe laat hij dan het beste kon komen hoorde ik Peter achter me roepen “vijf uur!”. Niks verrassing meer dus.

Die zondag liepen we door Hamburg en zei Peter dat we om vijf uur terug moesten zijn aan boord. “Welnee” zei ik, “we gaan pas veel later varen”. Maar hij bedoelde dat die fles dan weer gebracht zou worden. Hij moest mij herinneren aan de verrassing die ik voor hem had…

We hadden verder een heerlijke week. Lekker gegeten, leuk entertainment en leuke uitstapjes met voor mij als hoogtepunt een bezoek aan Stonehenge. Dit stond al een tijdje op mijn verlanglijstje en gelukkig wilden Peter en de kinderen er ook graag heen. Aan de ene kant is het een bijzonderheid dat deze formatie stenen honderden jaren geleden is neergezet en dat een deel nog steeds overeind staat. Aan de andere kant is het bizar dat er ieder jaar miljoenen mensen van over de hele wereld naar een zooi oude stenen komt kijken! Maar we zijn er geweest en we hebben het gezien! Ik had het voor geen goud willen missen.


Jury


Onze laatste cruise avond hadden we ons derde gala van die week. Gelukkig had ik genoeg gepaste kleding mee om mee voor de dag te komen. We konden het niet te laat maken want we moesten onze koffers nog inpakken. Het entertainment team zou sketches gaan opvoeren in de Safari lounge en omdat we een leuk plekje vooraan wilden, zijn we bijtijds naar de lounge gegaan. We zaten mooi vooraan en zagen de mensen van het entertainment team langzaam binnen druppelen en achter het podium verdwijnen. Eén van hen liep door de zaal om mensen mee te laten doen met ‘the Bet’ . je kon op een papiertje invullen welke act je dacht dat 1e, 2e en 3e zou worden. Er zou een jury komen te zitten en als je dezelfde combinatie als de jury zou hebben, had je gewonnen. Mitchell had zijn papiertje al ingevuld toen de jongeman het aan mij en Peter kwam uitleggen. Plotseling stak een ander lid van het team zijn hoofd tussen ons in en vroeg wie van ons in de jury wilde plaatsnemen. Ik zei dat we net uitleg kregen over de weddenschap. Hij schoof dat door naar Peter en zei “laat hem dat maar doen, dan kom jij in de jury”. Prima. Tot ik me realiseerde dat we dan in ieder geval tot het eind moesten blijven. Maar ik had al toegezegd dus dan krabbel ik niet terug. Toen het bijna zover was werd ik keurig naar de jury tafel begeleid waar even later ook Antonio (Italiaan) kwam zitten en Eva (Duitse). Er werd een fles champagne open getrokken en er stond voor ieder een schaaltje chipjes. Antonio bleek geen woord Engels te spreken en zat alleen maar overal om te lachen. Bovendien spiegelde hij mijn gedrag. Als ik een chipje pakte, deed hij dat ook. Als ik een slok champagne nam, deed hij dat ook. Eva wilde bij iedere slok champagne die ze nam met ons proosten, waardoor ik bang was dat de glazen uiteindelijk met een barst zouden eindigen. Maar goed, het voordeel was dat we het beste zicht van de hele tent hadden, want we zaten als jury op de rand van dansvloer waar de acts zouden plaatsvinden. De acts waren hilarisch! We hebben vreselijk gelachen. Er was een Nederlandse vrouw die de goede combinatie had en zij had gewonnen. Daarna snel naar de hut om onze koffer in te pakken.

 

De koffers moesten om 01.00uur buiten de hut staan. Dan worden ze opgehaald en al vast naar het ruim gebracht. Als je dan de volgende dag van boord gaat staat je koffer in de terminal keurig op kleur gesorteerd, de kleur die de sticker heeft die je in je hut hebt gekregen. Om te voorkomen dat je in je pyjama van boord moet, is het verstandig om een setje kleding apart te houden. We hadden onze kleren voor de volgende dag apart gelegd, maar omdat ik daar bij moest, legde ik het even op bed, naast Peter z’n koffer.

Die nacht lag ik weer eens wakker. Ik hoorde dat de koffers werden opgehaald en bedacht me ineens dat Peter misschien per ongeluk onze kleding in zijn koffer had gedaan. Ik stapte uit bed en liep in de pikdonkere kamer om het bed heen om te zien of de kleren nog op hun plek lagen. Maar halverwege bedacht ik me dat dat onzin was, omdat Peter zelf ook wel snapte dat we die kleding de volgende ochtend aan moesten.

Iets voor achten sprong ik uit bed (nou ja dat wilde ik maar in werkelijkheid ging het iets strammer ) en liep regelrecht naar de douche. Toen ik klaar was ging Peter de badkamer in. Ik liep naar de plek waar onze kleren lagen en zag…niets. Haastig keek ik om me heen, nergens onze kleren. “Het zal toch niet?” dacht ik bij mezelf. De paniek sloeg lichtelijk toe toen ik naar Peter riep waar hij onze kleren had neergelegd. Zoals gewoonlijk moest ik mijn vraag nog eens herhalen om vervolgens te horen: “O, die heb ik in de kast gelegd.” PFFFF!!!


Mist


Om 09.00u moesten we uit de hut zijn, dus we vertrokken bijtijds naar het restaurant voor een laatste ontbijt. We zouden om 10.00 uur in Amsterdam aankomen en om 11.00 uur zou de taxi klaar staan. Maar toen we na het ontbijt het restaurant uitliepen werd er een belangrijke mededeling omgeroepen. Het bleek dat het te mistig was om Amsterdam in te varen. Hierdoor moest er worden uitgeweken naar de haven van Rotterdam. Daar zouden we om 14.00 uur aan komen. O.K. even schakelen; wat betekent dit voor ons? Het eerste wat ik moest doen was de taxi bellen. Je wilt toch voorkomen dat ze voor niets naar Amsterdam rijden. Maar kunnen we dan wel om twee uur in Rotterdam worden opgehaald? Ik kreeg contact met de taxicentrale en tijdens mijn uitleg viel de verbinding weg. Cynthia heeft e-mail op haar telefoon dus stuurde zij een berichtje met het hele verhaal. Maar ze kreeg er geen reactie op. Uiteindelijk kreeg ik telefonisch weer contact en de man verzekerde mij dat er iemand zou in Rotterdam zou staan. Hij moest even puzzelen, maar het zou goed komen.

We hebben noodgedwongen langer aan boord moeten verblijven, maar er zijn ergere plaatsen. We hebben nog heerlijk van het schip genoten en toen we de Rotterdamse haven binnen voeren was dat weer een belevenis op zich. Jammer dat er toch altijd mensen zijn die iets te mopperen hebben. Voor de mensen voor wie de cruise eindigde, waren bussen ingezet om ze naar Amsterdam te brengen. Voor de mensen die in Amsterdam zouden opstappen waren bussen ingezet om ze naar Rotterdam te brengen. In vier uur tijd moest er van alles worden geregeld en in mijn ogen is dat perfect gedaan. Misschien zijn er inderdaad mensen die hun vliegtuig hebben gemist, dat zou zomaar kunnen. Maar dit was pure overmacht.


Bij de terminal stond de taxibus ons op te wachten. De chauffeuse heeft het schip zien aankomen en heeft zeker een uur op ons staan wachten. Goeie service van van den Heuvel taxi’s. Achteraf gezien is het helemaal niet nodig geweest om te stressen. Maar ja, dat is altijd achteraf.


Categories: Vakantie, Cruises