Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

16 maart 2020

Posted on March 16, 2020 at 8:30 PM

Maandag 16 maart 2020 was bedoeld om examen te doen en een opleiding van 14 weken af te ronden. Ik had mezelf op de ochtend laten indelen, zodat ik de dag ervoor kon overnachten in het hotel waar ik die 14 weken ook ben verbleven tijdens de cursus. Toen ik in september vorig jaar mezelf voor deze cursus had opgegeven en de data van de overnachtingen aan mijn werkgever doorgaf, had ik bedacht dat ik het op maandagochtend 16 maart 2020 niet zag zitten om van Zoetermeer naar Apeldoorn te rijden.


Zondagmiddag 15 maart 2020 kwam er bericht van een van de coördinatoren van de opleiding die aangaf dat er op maandagmiddag een crisisoverleg zou plaatsvinden waardoor de examens van dinsdag misschien zouden komen te vervallen. “Gelukkig” dacht ik, want ik wil het nu wel afgerond hebben. Sinds december 2019 ben ik met deze opleiding bezig dus het wordt tijd om er een streep onder te zetten. Vol vertrouwen vertrok ik richting Apeldoorn.

Tijdens mijn laatste verblijf in het hotel had ik een tafel gereserveerd in het restaurant voor 18.00 uur. Om half zes hoorde ik via de televisie dat alle horeca gelegenheden dicht moesten vanaf 18.00 uur. “Potverdorie, mijn diner!” Ik liep naar de receptie om te vragen of dat ook voor hotel gasten gold. Ze kunnen gasten toch niet zonder eten naar bed laten gaan. Maar (logisch) daar wisten ze nog van niets. Ik besloot om iets voor zessen naar het restaurant te lopen om mijn diner te gaan nuttigen. Maar daar waren de serveersters bezig alle tafels af te ruimen. ‘Onze’ ronde tafel, waar ik die 14 weken met een aantal medecursisten de diners en ontbijten heb genuttigd, stond er verlaten bij. Ik had bijna de neiging om er te gaan zitten, maar kon me nog net inhouden. Er zaten een aantal mensen in het restaurant van hun maaltijd te genieten, dat gaf hoop.

Door een serveerster werd ik naar de desk aan het begin van het restaurant gestuurd want “we mogen geen nieuwe gasten meer aannemen” zei ze. Gelijk daarop werd ik door een manager uitziende man teruggeroepen met de vraag wat hij voor mij kon doen. “Een tafel, ik heb gereserveerd om 18.00 uur.” “Heeft u de maatregelen niet gehoord op TV?” vroeg hij verbaasd. “Jawel, maar dat geldt toch niet voor hotelgasten?” zei ik quasi verbaasd. Ik kan me voorstellen dat er geen restaurant gasten van buitenaf naar binnen mogen, maar als hotel moet je je gasten toch kunnen verzorgen? Of zeg ik nu iets geks? Hij schudde zijn hoofd en zei dat de keuken dicht ging. Ik keek hem hulpeloos aan en zei dat ik buiten ook nergens kan eten. “Kan ik dan roomservice bestellen?” Maar weer schudde hij zijn hoofd. Hij verwees me naar een supermarkt in het dorp verderop. Zie je het voor je: een Albert Heijn filiaal in Uggelen op zondagavond. Ik denk dat ik daar voor een gesloten deur had gestaan.

Gelukkig kon hij meedenken en bood hij mij een magnetronmaaltijd van Valk vers aan. Die staan daar in een vitrine, samen met ander verse producten die je kan kopen. Ik zocht een maaltijd uit en de man wilde me nog een sapje aansmeren, fruit en een frisdrank. “Nee, ik heb genoeg aan een spa-tje, dat drink ik thuis ook, dus dat is hier niet anders.” Nou vooruit, een stukje fruit dan. De manager liep mee naar de receptie want daar staat een magnetron.


De receptiemedewerker reageerde nogal opmerkelijk op de vraag van de manager of hij de maaltijd voor mij wilde opwarmen “Ben ik nu van het koken?” Tja, als je achter de receptie staat hoef je je niet druk te maken over het eten van je gasten. Toen de manager zei dat hij niet weet hoe de magnetron werkt, was het goed en liep de receptiemedewerker mee naar de magnetron. Hij stelde het apparaat in en zei dat als ik een ‘ping’ hoor, de maaltijd klaar is. Fijn dat hij dat erbij zei, ik had me anders geen raad geweten…

Met mijn maaltijd en flesje spa rood ging ik terug naar mijn kamer. Helaas was niet alles even warm, maar ik vond het best. Ik heb de half koude maaltijd naar binnen gewerkt, ik had tenminste wat naar binnen.


Inmiddels werd er op TV verteld dat het sluiten van restaurants niet van toepassing is op hotels. Kort daarna werd ik gebeld door de receptiemedewerker met het bericht dat ik gebruik kon maken van de roomservice. “Ik heb net een magnetron maaltijd naar binnen gewerkt, ik hoef nu niets te bestellen.” “Mocht u vanavond nog willen bestellen dan kan dat tot 22.00 uur.” “Hoe zit het morgen met het ontbijt?” Ik had me voorgenomen dat als er niet ontbeten kon worden, ik wat eerder naar de academie zou vertrekken om dan bij de Uggelse AH een broodje te halen. "Er is een aangepast ontbijt buffet. U kunt daar wat eten halen en het dan meenemen naar uw kamer.” Nou prima, daar kon ik mee leven.

Omdat ik toch nog wat trek had maar geen zin in een complete maaltijd, liep ik naar het ‘winkeltje’ bij de receptie om wat te knabbelen te halen voor bij de TV. Ik zag een aantal serveersters en de restaurant manager met karren en dienbladen door de gang buffelen om alle roomservice af te leveren. De man zei mij nog vriendelijk gedag.

Toen ik goed en wel naar bed wilde gaan (ik zat mijn examenmateriaal nog even door te lezen maar had er eigenlijk geen zin in) kreeg ik weer een berichtje van de opleidingscoördinator. “Alle examens gaan niet door.” Nou, daar zat ik dan, in Apeldoorn, in een hotel, zonder normale maaltijd en zonder reden, betaald door de baas. Even schoot het door mijn hoofd “rijd ik nu terug naar huis?” Maar daar was ik al snel voor mezelf uit. Het was over tienen en eer dat ik dan thuis zou zijn en op bed zou liggen, dat werd me te laat. Ik kroop het hotelbed en zou de volgende ochtend na het ontbijt gelijk naar huis rijden.

Maandagochtend 16 maart 2020. Het ontbijtbuffet van het hotel was beperkt tot in huishoudfolie verpakte schaaltjes met broodjes, beleg, sapjes en melkproducten. Ik nam wat mee naar mijn kamer om het daar te verorberen. Het was behelpen, maar het was tenminste iets. Daarna uitchecken en terug naar huis. Geen examen, geen streep eronder. Nu afwachten wanneer er een mogelijkheid is om alles echt af te ronden.

 

Categories: Overig, Werk