Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Afgesloten

Posted on August 30, 2020 at 7:55 PM

Het is klaar. Het huis waar mijn ouders de laatste jaren van hun leven hebben gewoond, is leeg, afgesloten en bestemd voor iemand anders.


Na het overlijden van mijn moeder hadden we geen andere keuze dan al haar spulletjes te verdelen of weg te doen. Haar spulletjes, want de spullen van mijn vader had ze zelf vorig jaar al opgeruimd. Vlak na zijn overlijden is ze begonnen met het opruimen van zijn CD’s, films, gereedschap, kleding. De paar sieraden die hij bezat is verdeeld onder de kinderen. Als ik aan haar vroeg waarom ze ineens alles weg wilde doen zei ze “waarom moet ik het bewaren?” Zelf denk ik dat het voor haar een manier was om te dealen met de dood van haar grote liefde. Zolang ze bezig was, was de pijn en het gemis nog enigszins te dragen. Toen er niets meer op te ruimen was, viel ze in een zwart gat. Heel af en toe konden we haar zover krijgen dat ze ergens mee naar toe ging, maar eigenlijk zat ze op de bank, doelloos. In het begin had ze nog wat afleiding van de televisie, maar toen ze last begon te krijgen van de tumoren in haar hoofd en het haar niet lukte om met de telefoon de tv aan te zetten, gaf ze ook daar de brui aan. Ze kon steeds minder, vooral wat apparaten betreft. Koffie zetten, koken, de telefoon aannemen, TV aanzetten, de meest basale dingen lukte haar niet meer.

Toen ze uiteindelijk inzag dat ze ons ook niet meer om te tuin kon leiden en toegaf aan de hulp die we voor haar hadden ingeschakeld, ging het snel achteruit met haar. Binnen een paar weken heeft ze zich overgegeven aan de dood, die al een tijdje op haar had staan wachten. Het is een troost te weten dat ze weer samen is met mijn vader, die ongetwijfeld bij haar aankomst heeft geroepen “waar bleef je nou?”


En dan is het aan ons, haar vier kinderen, om het huisje leeg te maken. Dan loop je dat huisje binnen waar de jas van mijn moeder nog aan de kapstok hangt en haar parfum weinig subtiel door de gang verspreidt. Vertrouwd en tegelijk confronterend. Het was eigenlijk best vreemd en fijn tegelijk dat sommige kasten al helemaal leeg waren. De kastenombouw van hun bed was aan de kant van mijn vader helemaal leeg. Net als de linnenkast. Het was nu al een heel gedoe om alle spullen te doorlopen en te beslissen wat we er mee gingen doen. Als we ook nog met de stapels CD’s, gereedschap en andere spullen van mijn vader hadden moeten leuren, waren we er nog veel langer mee bezig geweest. Wat dat betreft was het een zegen dat ze dat vorig jaar al weggedaan heeft. Toch blijft het een vreemd idee om door alle papieren en persoonlijke zaken van mijn ouders te snuffelen. Wat moeten we bewaren, wat kan weg. De koopakte van het huis dat ze in 1977 hebben gekocht en 18 jaar geleden verkocht hebben, keurig bewaard in een plastic map, dat kan weg. En zo kwam er zestig jaar huwelijk door onze handen. Sommige papieren bevatten een emotionele waarde, zoals hun trouwboekje waar wij vier kinderen in zijn bijgeschreven.


We hadden een maand de tijd om alles leeg te maken. Een medewerker van de woningbouwvereniging kwam langs en vertelde ons wat er uit het huis verwijderd moest worden en wat mocht blijven. Hij was coulant, de plavuizen in de woonkamer/keuken mochten blijven liggen, net als de vloerbedekking op de trap. Ook het zonnescherm in de tuin mag blijven hangen. Verder moest alles eruit. We hebben geprobeerd een aantal meubels te verkopen, maar daar was geen belangstelling voor. Alleen de salontafel in de vorm van een boot, is nog voor een leuke prijs verkocht Maar het bed, het eiken wandmeubel, de TV kast en de stoel van mijn vader zijn met grofvuil meegegaan. Net als heel veel klein spul dat niemand wilde hebben.

En daar stond het dan, buiten in de regen en wind. De spullen waar mijn ouders hun zuurverdiende centen aan hebben uitgegeven. Waar ze jarenlang zo zuinig op zijn geweest. We hebben het buiten gezet en het is meegenomen door de gemeente reiniging ter vernietiging.


Dan komt het moment dat we voor de laatste keer door de woning lopen. Nog even een bezem door een kamer, wat laatste dingen in een vuilniszak en wachten op de medewerker van de woningbouw vereniging die de eindcontrole komt doen. Hij liep naar zolder en van daaruit naar de kamers op de eerste etage. Binnen een zucht was hij terug, nam de meterstanden op en na nog geen tien minuten zette ik mijn handtekening en leverde ik de sleutels van de woning van mijn ouders in.

De afgelopen maand hadden we nog een plek waar we samen kwamen om op te ruimen. We hebben gelachen, gevloekt, tranen weggeveegd, spullen weggegooid, spullen gekoesterd, net als herinneringen die hiermee terug kwamen. Met het inleveren van de sleutels hebben we definitief afscheid genomen van de plek waar onze ouders hun laatste jaren hebben doorgebracht. Geen van ons heeft daar gewoond, maar het voelde als een vertrouwde plek. Vertrouwd door de bewoners en vertrouwd door de spullen die ze daar omringden.

 

Categories: Familie