Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Aan de erven van....

Posted on February 26, 2021 at 2:35 PM

Toen mijn ouders allebei nog in leven waren, hielp ik ze al met hun administratie. Als er een brief van een instantie binnenkwam, werd deze voor mij bewaard om te lezen en te ‘vertalen’ naar een voor hun duidelijke taal. Ieder jaar vulde ik de belastingaangifte voor mijn vader in en als ze een bedrag terug kregen kreeg ik een bos bloemen, alsof ze dat geld van mij hadden gekregen!

Toen mijn vader overleed, kwam er wat administratie betreft veel op mijn moeder af. Ze opende de meeste enveloppen niet eens meer. Als ik binnen kwam zei ze “er is post voor je”. Ze had alle documenten in een ordner gedaan maar zelfs daarin was het onoverzichtelijk, voor mij in ieder geval, want voor haarzelf was het logisch. Al kun je wat vraagtekens zetten bij die logica.

Nadat mijn moeder overleed vond ik het niet meer dan logisch dat ik als contactpersoon werd geregistreerd. Via de uitvaartorganisatie werd ik aangemeld bij een nabestaandenloket waarin ik alle organisaties en bedrijven kon aanvinken waar mijn moeder contact mee had. Ik hoefde maar één keer haar overlijdensakte te uploaden. Een pracht systeem waar ik gretig gebruik van heb gemaakt. Ik heb mijn (contact) gegevens doorgegeven en via e-mail en post kreeg ik van alle aangevinkte instanties een reactie. Nou ja, van bijna alle instanties.

Mijn moeder had een betaalrekening bij de ene bank en een spaarrekening bij de andere bank. Ik was gemachtigd voor de betaalrekening dus dat was geen probleem. Binnen no time was alles van deze rekening geregeld. Maar van de bank die haar spaarrekening beheerd hoorde ik niets. Eerlijk gezegd dacht ik er ook niet meer aan. Pas toen ik begin januari met al haar paperassen aan tafel ging zitten om haar belastingaangifte in te vullen, realiseerde ik me dat ik nog niets van de bank had gehoord. Ik stuurde de bank een e-mail en als reactie daarop moest ik een identiteitsbewijs van mijzelf en de overlijdensakte van mijn moeder opsturen. Toen ik na een paar weken nog niets had gehoord, besloot ik via de website een formulier in te vullen om een overlijden te melden. Daarop kreeg ik een automatisch antwoord dat ik zo snel mogelijk antwoord zou krijgen. Inmiddels zijn we weer zo’n vier weken verder en vandaag kreeg ik een bericht van de bank dat ze mij om formulieren hadden gevraagd die ik ‘nog steeds niet’ had opgestuurd. Ik besloot hierop niet te reageren zoals ik eigenlijk had willen reageren. Ik heb de betreffende formulier uitgeprint en ingevuld, waarbij ik wel drie keer mijn adres heb moeten invullen (zucht). Ik stuur ze vandeweek wel een keer terug.

Maar los van de frustratie die zo’n bank bij mij weet te ontluiken, komen er steeds weer brieven binnen waarvan ik me afvraag waarom iemand bedacht heeft om mij zo’n bericht te sturen. Neem de brief van de belastingdienst die afgelopen week in mij brievenbus werd gestopt. Daarin staat dat ik aangifte heb gedaan voor mijn moeder en dat dit niet heeft geleid tot een voorlopige aanslag. Nu gaan ze de aangifte verder controleren en als dat gedaan is krijg ik daar bericht van. Dus eigenlijk weet ik nog niets.

Of de brief van de bank waar mijn moeder een betaalrekening had. Die stuurde mij deze week een brief dat ze de bankgegevens van mijn moeder aan de belastingdienst doorgeven. Lekker boeien dat doet iedere bank. Val me niet lastig met dit soort ongein. Want ondanks dat de inhoud van deze berichten nietszeggend is, zijn ze wel geadresseerd aan de erven van mevrouw Damen. En hoe raar het misschien klinkt, maar als ik dat door het venster van de envelop zie staan, komt het wel weer even binnen.

Dat ik na ruim zes maanden nog bezig ben met de nalatenschap van mijn moeder, had ik niet verwacht. Natuurlijk handel ik alles gewoon af en had ik het niet anders gewild. Maar ik ben bang dat het nog wel even duurt voordat ik van alle naweeën af ben. Wat dat betreft ben ik wel blij dat mijn moeder alle ‘officiële’ stukken altijd netjes bewaarde, in een order. Hoe onlogisch ook…

 

Categories: Familie