Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Vakmanschap

Posted on March 1, 2021 at 7:15 AM

Met enige regelmaat staat er bij ons thuis een Brits TV programma aan waarin oude voorwerpen worden opgeknapt. Lampen, klokken, stoelen, koffers, het komt allemaal voorbij. Het zijn stuk voor stuk vakmensen die weten wat ze doen, of dingen uitproberen in de hoop dat het goed uitpakt.

 

Eén van de vakmensen is een meubelstoffeerder. Ik kijk met belangstelling naar wat deze man allemaal kan maken van een oude stoel of bank. En eigenlijk realiseer ik me nu pas wat een vakman mijn vader was. Ook hij was meubelstoffeerder en veel van de technieken die het programma laat zien, heb ik mijn vader zien doen. Maar ja als kind vond ik dat heel gewoon, dat was zijn werk.

 

 Mijn vader begon zijn stoffeerders carrière toen hij 14 jaar was. Nou ja, toen kreeg hij van zijn vader te horen dat hij een baan voor hem had geregeld in een meubelmakerij. Maar na één dag hield hij het al voor gezien. Hij moest stapels hout van de ene kant van de ruimte naar de andere sjouwen en toen hij daar mee klaar was, moest hij het weer terug leggen. Dat weigerde hij en is weggelopen. Maar het meubelmaker vak vond hij wel interessant en bij een ander bedrijf mocht hij het vak komen leren. Hij heeft het de rest van zijn leven gedaan.

 

Omdat hij veel van huis was vond mijn moeder het prima dat hij thuis ook stoelen en bankstellen van een nieuwe look voorzag. Het kleine huisje waar we destijds woonden had een soort achterkamer waar de eethoek stond en die moest steevast ruimte maken voor andermans meubels. Als kind sjouwden we net zo makkelijk mee om de meubelstukken naar binnen te krijgen. Niet naar buiten, dat deed hij zelf, de meubels gehuld in dekens, omdat ze smetteloos bij de klant moesten aankomen.

 

Toen ik heel klein was heb ik een keer in de voetsporen van mijn vader willen treden. Ik had hem namelijk vaak knopen zien trekken in de rugleuning van een bank of stoel. Blijkbaar wilde ik dat ook en heb toen een uitgekauwd dropje op de smetteloze witte stof van een net gestoffeerde fauteuil gedrukt. Je kunt je voorstellen dat mijn vader hier op zijn zachts gezegd niet blij mee was. Hij moest wat verzinnen en belde de klant op met de mededeling dat het mooier zou staan als er een paar knopen in de rugleuning zouden komen. De klant vond dat prima en mijn dropje als uitgangspunt genomen heeft hij er een paar in de fauteuil geplaatst. De klant was er lyrisch over en het probleem opgelost. Maar dat betekende wel dat wij voortaan ver weg moesten blijven van de gestoffeerde meubels (voor zover dat kon in dat kleine huis). Uiteraard werd dat minder naar mate we ouder werden.


Mijn broers werden nog wel eens aan het werk gezet. Ze mochten helpen slopen of knopen maken. Het is dan zo leuk om in een TV programma zo’n zelfde machine te zien als mijn vader vroeger had. Ik heb ook wel eens knopen gemaakt, maar had niet de kracht om het apparaat goed aan te drukken waardoor de stof er niet goed tussen geklemd zat.

Eigenlijk vond ik het als kind vaak maar lastig, dat werken van mijn vader thuis. De kamer was altijd rommelig, je moest je schoenen aanhouden om niet in een verdwaalde spijker te stappen, het huis rook naar krijn of naar lijm. En toen mijn vader de beschikking kreeg over een compressor waar hij zijn nietmachine aan had gekoppeld, gebeurde het regelmatig dat hij een nietje tegen je benen aanschoot als je voorbij liep. Dat was zijn grapje.

 

Als ik nu naar dat programma kijk en de stoffeerder aan het werk zie, ruik ik de krijn weer en word ik een beetje melancholisch bij het horen aanslaan van een compressor. Het leuke van het programma is dat de man uitlegt wat hij doet en waarom hij doet wat hij doet. En daarmee krijg ik eigenlijk een kijkje in de vakmanschap van mijn vader. Want wat ik altijd voor lief heb genomen als zijn werk, realiseer ik me nu wat een vakman hij eigenlijk geweest is.

 

 

 

(TV programma; Salvage Hunters: the Restorers op Discovery)

Categories: Familie