Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Bijzondere uitspraken van mijn moeder

Posted on May 24, 2021 at 1:05 PM

Vanmorgen zag ik een reclame voor haarkleuring op TV en op dat moment moest ik ineens weer aan mijn moeder denken. Niet dat zij ooit in haar leven een keer een haarkleuring heeft gebruikt hoor. Wat dat betreft heeft zij nooit iets van cosmetica gebruikt. Ja, een beetje lippenstift als ze eens uit ging of nagellak, maar de cosmetica industrie had failliet gegaan als ze het van mijn moeder hadden moeten hebben. Waarom moest ik dan toch aan haar denken bij het zien van een reclame?

Kort na het overlijden van mijn vader riep zij een keer ‘out of the blue’ dat ze een blauw spoeling door haar haar wilde laten doen. Mijn zusje was er ook en samen schoten we in de lach. “MRS. Slocombe!” riep mijn zusje gelijk. “Waarom zou je dat willen?” vroeg ik. “Omdat ik mijn grijze haar een beetje wil oplichten. Het ziet er zo saai uit” was haar antwoord. “Dan kun je ook een zilvershampoo gebruiken” stelde ik voor. “De volgende keer neem ik een fles zilvershampoo voor je mee.” Zo gezegd, zo gedaan.

 

 

 

 

Toen ik een week later aan haar vroeg of ze de shampoo al gebruikt schudde ze driftig haar hoofd. “Nee hoor, dat gebruik ik niet. Ik schrok van dat spul want het is harstikke paars.” “Ja mam, dat is het werkzame spul in die shampoo.” “Maar ik las ook dat je er roze haar van kan krijgen, dus ik ga dat niet in mijn haren smeren.” Ik keek haar verbaasd aan. “Roze? Hoezo dan?” “Dat staat op het etiket: als je je haar gekleurd hebt, kan je haar roze worden.” “Heb je je haar gekleurd dan?” vroeg ik. “Nee, natuurlijk niet!”

In de loop van de jaren heeft mijn moeder wel vaker bijzondere opmerkingen gemaakt. Als we dan in de lach schoten verscheen er een flauwe glimlach om haar mond en riep ze “Ja , lach me maar weer uit!” terwijl ze zelf wel doorhad dat ze weer iets geks had gezegd. Soms moest er ze dan zelf ook om lachen. Al was dat pas nadat wij haar daar op attendeerden. Zo heeft ze een keer speciaal voor mij een salade gemaakt omdat ik gestopt was met het eten van vlees. Eén van mijn moeders gewoontes was het uitvoerig mededelen wat ze aan boodschappen had gehaald en in dit speciale geval wat ze allemaal in mijn vleesloze salade had gestopt. “Wortel, tomaat, een uitje, kip ….” “KIP?!” vroeg ik. “Dat is vlees.” Ze schrok, twijfelde even en zei toen “Ja maar ik heb het heel klein gesneden hoor, je ziet het niet.” Uiteraard heb ik niet van de salade gegeten.

 

 

 

 

Of die keer dat ze vertelde dat ze niet zo goed meer hoorde. “Ik hoor de klok niet meer, daardoor weet ik dat mijn gehoor achteruit gaat” zei ze. Bij mijn ouders in de woonkamer hing een grote klok die de hele dag tikt, ieder kwartier een melodietje laat horen en ieder uur het aantal uren slaat. Omdat ze er van uit ging dat haar gehoor te maken had met een overvloed aan oorsmeer, had ik voor haar een flesje spul gehaald wat ze in haar oren kon spuiten om dat goedje op te lossen. Toen ik dat de eerste keer in haar oren spoot riep ze “Ja, het werkt! Hoor je het bruisen?” Ik keek haar aan en schoot in de lach. “Dat hoor ik toch niet, dat hoor je toch alleen in je eigen oor?” “O ja…’’ zei ze waarna ze haar bekende glimlach tevoorschijn toverde. “Zo, dan hoor je straks de klok weer tikken” zei ik. “Tikken? Ik hoef hem niet te horen tikken! Ik wil hem horen slaan.” “Hoor hem niet slaan dan? Nou, dan ben je wel erg doof. Volgens mij hoort de hele straat dat.” “Ik hoor hem alleen als ik op mijn linker oor lig.” Ik keek haar vragend aan “Lig? Bedoel je als je boven in bed ligt?” “Ja, dan hoor ik aan het aantal slagen hoe laat het is.” En ik maar denken dat ze de klok niet hoorde tikken...

 

Categories: Familie