Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Dag lieve Tom

Posted on February 4, 2022 at 10:35 AM

In juni 2010 is hij geboren, onze Tom. Samen met zijn zusjes Bella en Saartje. Er waren nog twee poesjes in dat nestje, maar die hebben het niet gered.

Tom was al duidelijk de dominante broer. Om te kunnen drinken bij zijn moeder duwde hij zijn zusjes weg. Wij kozen Tom en Bella uit dit nestje en hebben ze vanaf dag twee meegemaakt, steeds even langs bij moeder en haar kittens. Eenmaal bij ons thuis bleven ze elkaar lief opzoeken, want in dit vreemde huis waar ze nu zaten kenden ze alleen elkaar. Maar het wende snel.

Tom bleef de dominante broer. Hij ging als eerste eten en liet Bella er niet bij. Bella wachtte daarom altijd tot hij klaar was. Als Tom al het lekkers uit zijn bakje had opgelikt, moest hij natuurlijk kijken wat Bella in haar bakje had, die vervolgens weg liep en hem haar eten liet opeten. In het begin probeerde ik dat nog een beetje te sturen, maar op een gegeven moment heb ik ze het zelf laten uitzoeken. Zolang Bella een gezond gewicht had, kwam ze wel aan haar trekken.

Al vroeg was duidelijk dat Tom een grote kater zou worden, dat was al te zien aan zijn pootjes. En inderdaad, hij woog ruim 8 kilo. Bella kwam niet verder dan de helft. Het was dan ook zielig wanneer Tom op een stoel zat en bovenop Bella sprong als ze voorbij liep. Hij pestte haar regelmatig. Als hij zijn zin niet kreeg (bijvoorbeeld als hij niet naar buiten mocht) dan moest zijn zusje dat voelen. Je kon merken dat ze bang voor hem was.

Maar owee als er buiten iets aan de hand was! Een andere kat in de tuin, een pak sneeuw, harde wind, dan liet Tom Bella als eerste naar buiten gaan. Hij verschool zich dan achter zijn zusje die altijd nieuwsgierig is. Bella ging wel op die vreemde kat af, met dikke staart en al, terwijl Tom op een afstandje stond te kijken.

En zo hadden zowel Tommie als Bella ieder hun eigenaardigheden. Twee poezen uit hetzelfde nestje maar totaal verschillende eigenschappen. In de loop van de jaren hadden ze ieder hun eigen gewoontes. Tommie vond het altijd heerlijk wanneer je met hem kroelde. Hij ging er helemaal voor liggen zodat je makkelijk over zijn buik kon aaien. Het was een echte knuffel kat.

De laatste tijd lagen ze vaak bij ons op bed. Bella tussen onze kussens en Tommie op het voeteneinde. Maar als Tommie er eerst lag, durfde Bella niet het bed op. Ze lag dan op een stoel te wachten dan tot hij even naar beneden ging.

Zo ook laatst, Tommie lag op het voeteneinde en Bella op de rieten stoel. We lagen te slapen toen ik Tommie over het dekbed voelde lopen. Heel voorzichtig kwam hij naar mijn gezicht en snuffelde even, ook bij Peter. Voorzichtig liep hij weer terug naar het voeteneinde. Een paar minuten later hoorden we een harde klap. Ik vermoed dat Tom van het bed wilde springen maar dat hij zijn evenwicht verloor. Aan ons voeteneinde staat een houten bankje en waarschijnlijk heeft hij met zijn sprong/val dat bankje even laten kantelen waardoor het met een knal terugviel. Tom viel op de grond waardoor hij de stoel waar Bella op lag te slapen opzij schoof. Zij rende daardoor de kamer uit. Peter en ik waren natuurlijk wakker en zagen Tommie op de grond liggen. We gingen kijken wat hij aan het doen was en zagen dat hij moeilijk ademde en bleef liggen. Hij reageerde niet op aaien en op roepen. Ik dacht dat hij misschien een epileptische aanval had. Ineens hield zijn ademhaling op. Ik riep hem, pakte zijn slappe koppie in mijn handen en stond daar verdwaasd naar hem te kijken. “Volgens mij is hij dood” zei ik tegen Peter. Ik voelde aan zijn buik of zijn hartje nog klopte, maar nee hoor.

Daar stonden we dan kwart over vier ’s nachts, nog niet beseffend wat er zojuist was gebeurd. Onze lieve goedzak lag ineens dood in onze slaapkamer. In nog geen 10 minuten tijd nadat hij aan ons had staan snuffelen.

Wat er gebeurd is weten we niet. Voor zover bekend was hij kerngezond. Ieder jaar werd hij door de dierenarts nagekeken en kreeg hij zijn prikjes. Mankeerde hij dan toch wat? Hebben we signalen niet opgepikt? We hebben geen verandering in gedrag gemerkt. Hij at gewoon, zeurde regelmatig dat hij naar buiten wilde maar kwam niet verder dan de tuin met dit weer en als het hem uit kwam pestte hij Bella even. Gewoon Tom zoals Tom was.

We hebben Tommie in een doos gelegd en naar bij de dierenarts gebracht, die hem door een dierencrematorium zal laten ophalen. Ook de dierenarts zei nog dat hij niet beter weet dan dat Tom een lieve kat was die een rustig kattenleventje leidde en voor zover hij wist niets mankeerde. Hij zei ook dat we nooit zullen weten waardoor hij zo plotseling is overleden.

Het is zo vreemd om hem niet om je heen te hebben lopen. Dan merk je pas hoe gewoon het is om een dier in huis te hebben. Gelukkig hebben we Bella nog, maar ook zij mist Tom. Toen vanmorgen de kamerdeur even klapperde door de wind, keek ze ineens met grote ogen naar de deur, of Tommie aan de deur stond te krabben.

Over een paar maanden gaan we verhuizen naar een appartement. Ik zat er wel over in hoe we dat met Tommie en Bella moesten doen; van een grote eengezinswoning met tuin naar een driekamer appartement. Eigenlijk zat ik het meest over Tom in, omdat hij wel erg graag naar buiten wil en ik hem zo graag een tuin gunde. Maar daar hoef ik me nu niet meer druk over te maken, al had ik dat liever wel gedaan.

Dag lieve Tom, bedankt voor al die jaren dat je ons plezier hebt bezorgd.

 

Tommie * 07-06-2010 -  03-02-2022

 

 

Categories: None