Lucienne Damen

Persoonlijke website

Blogs

Dag huis, dag lieve oude woning

Posted on January 17, 2022 at 10:30 AM

Langzaam maar zeker gaat het rad sneller draaien. Was eerst nog alles alleen op papier en op ons ‘to do’ lijstje, inmiddels zijn we druk bezig met ont-spullen.

 

Na het ondertekenen van de koopakte van onze nieuwe appartement was dat het eerste tastbare dat we in handen hadden. De volgende stap was de eerste afschrijving van de nieuwe hypotheek. En toen moesten we er toch echt aan geloven om onze huidige woning te koop zetten. Dat was even slikken. Los van de zaken die daarbij komen kijken zoals een fotograaf om mooie foto’s voor funda te maken, een bedrijf dat het energielabel moet bepalen en natuurlijk al die hordes mensen die als een soort kudde door je huis stampen tijdens de bezichtigingen, komt daar ook een emotionele kant bij kijken.

 

Op 1 februari 1991 kregen wij de sleutel van deze woning, toen nog een huurwoning. Ik was nog herstellende van de keizersnee van ons eerste kindje dat de bevalling niet had overleefd. Jankend stond ik hier behang van de muren te trekken en deuren te schuren.

 

Een jaar later hebben we een nieuwe keuken laten plaatsen op voorwaarde van de woningbouw vereniging dat we de keuken in de oude staat moesten terug brengen als we zouden verhuizen. Dat zelfde jaar werd onze zoon geboren en hadden we een mooie baby kamer voor hem ingericht. Dertien maanden later werd onze dochter geboren die deze babykamer overnam waardoor zoonlief naar een kleinere kamer doorschoof.

 

In 1995 kregen we van de woningbouwvereniging de mogelijkheid om de woning te kopen. Dat was even een dingetje, want ik had geen werk en het huis was slecht onderhouden. Maar de jaarlijkse huurverhoging voor zo’n slecht onderhouden woning zagen we ook niet zitten waardoor we gebruik hebben gemaakt van het aanbod met in ons achterhoofd dat we van lieverlee alles moesten verbeteren.

 

Dat begon al gelijk met de badkamer. De wasmachine werd naar zolder verbannen en de badkamer werd één van de mooiste ruimtes in ons huis. In 1998 hebben we de tuin laten bestraten en de heg die de afscheiding van onze tuin markeerde, vervangen door een schutting.

 

In 2000 hebben we een grote verbouwing laten uitvoeren: de houten kozijnen werden vervangen door kunststof kozijnen met dubbel glas. Een nieuwe voordeur hoorde daar ook bij. In 2008 besloten we om op zolder een extra slaapkamer te maken. We hebben een dakkapel laten plaatsen en aan de andere kant een groot dakraam. Wij zijn zelf op zolder gaan slapen waardoor onze zoon naar onze grotere slaapkamer kon verhuizen. In 2018 is ons tuinhuis neergezet met daar omheen een nieuwe schutting.

 

Inmiddels hadden bedacht dat we hier zouden blijven wonen. Het idee om de woning te verkopen en een appartement te huren hadden we uit ons hoofd gezet omdat we sowieso in de vrije sector terecht zouden komen en dan minstens het dubbele aan huur zouden gaan betalen dan wat we nu aan hypotheek hebben. Dus was de vervanging van onze keuken in 2019 een bewuste keuze, net als de renovatie van de trap. Ons volgende project zou de badkamer zijn, die wel weer een opknapbeurt kan gebruiken. Maar het liep anders..

 

Vorig jaar februari kwamen we ineens tot het besef dat we geen appartement hoeven te huren, maar dat we ook kunnen kopen. Bij een hypotheek adviseur hebben we laten berekenen wat we maximaal aan hypotheek kunnen lenen, waarna we op zoek konden naar een voor ons geschikt appartement. Begin juli werd het circus rondom de koop van het door ons gevonden appartement in gang gezet en voor we het wisten zaten we bij de notaris….

 

En nu zit er een bord op het raam van de voormalige babykamer geplakt waar ‘Te Koop’ op staat. De hele eerste etage staat leeg, de kinderen zijn het huis uit, we hebben teveel ruimte voor ons tweeën. Af en toe pink ik een traantje weg om die herinneringen en om de wetenschap dat we het huis waar we het grootste deel van ons leven hebben gewoond, onze kinderen zijn opgegroeid en waarvan we ieder hoekje kennen, binnenkort gaan verlaten.

 

Maar ik merk ook dat ik onbewust al afscheid aan het nemen ben. Vond ik het eerst nog een vreselijk idee dat de nieuwe bewoners misschien gelijk onze nieuwe keuken eruit zouden slopen, ben ik nu wel op een punt dat me dat eigenlijk niets kan schelen. Natuurlijk zou ik het geweldig vinden als ze de keuken voorlopig intact laten, maar dat is niet aan mij.

 

Ik gun dit huis aan een jong stel dat hier hun kinderen wil laten opgroeien, net zoals onze kinderen hier een heerlijke onbevangen jeugd hebben gehad.

 

 

Categories: Overig